De afgelopen 8 weken waren best pittig.
Het is me nu pas duidelijk wat een sterven, zeer dicht in familiekring, met je doet. Afgezien van het verdriet van verlies en gemis. Ik ben uit balans, chaotisch en moe. Een emotionele rollercoaster van hier tot in Tokio.
Wat er onderhuids en ongezien gebeurt, daar gaf mijn broer een fantastisch mooie omschrijving van uit een herinnering van hemzelf van meer dan 30 jaar geleden:
- we zijn verbonden met elkaar (familie, schoonfamilie en verder) als een ineengeknoopt web van elastiekjes. Als er één elastiekje knapt, wegvalt, dan bibbert en davert het volledige web. De andere elastiekjes moeten de verandering opvangen. Ze moeten hun eigen rekbaarheid aanpassen en een nieuw evenwicht vinden.-
Ik ben bijgevolg een elastiekje. Liefst een mooi groen.
En dus moet ik ook een nieuwe plaats innemen in het systeem, in dat geknoopte elastische web. Ik zie deze periode dan, vanaf vandaag eigenlijk door dit neer te schrijven, als mogelijkheid om mijn juiste plaats te definiëren in het grotere geheel. Want het geheel is significant verandert en willens nillens, ik moet mee.
Ik probeer los te laten wat niet meer van belang is, niet meer nodig is en te koesteren wat wel belangrijk is.
Om hiermee in verbinding te komen gebruik ik mijn eigen tools zoals ik al eens eerder heb beschreven in andere brieven.
- 💖 De hartademhaling van de Alchemichal Healing om me te centeren.
- 🌱 Verbinding met mijn grond en de tuin om te landen in mezelf. Een extra aanwezigheid voor kracht en troost en helpt om me in het hier en nu te houden.
- 💫 Beweging
Vandaar dat ik de meditatie nog eens onder de aandacht breng die je kan downloaden op mijn website www.gardenconstellations.com. Wat zou je nu willen zeggen tegen je eigen tuin. De lente is in aankomst. Je tuin wordt wakker. "Goedemorgen allemaal. Maak er een mooi seizoen van! 💫"
